یاداشت های یک طلبه

رمز ظهور» را در تقویم نجومی یا جنگ‌های آخرالزمانی جستجو نکنید؛ چرا که آن را در آینهٔ وجدان جمعیِ خودتان خواهید یافت.

به تعبیر زیبای بزرگان، ظهور یک حرکت است، نه یک اتفاق. پس «رمز» آن سه کلید ساده اما سخت است:

۱. نظمِ شخصی: اگر نتوانیم بر امیالِ لحظه‌ای خود مسلط باشیم، چگونه انتظار حکومتِ عدلِ جهانی را داریم؟ کوچک‌ترین قدم، پیراستنِ اخلاقِ فردی است؛ از نحوه سلام کردن با همسایه تا برخورد با خانواده

۲. عدالتِ کوچک: در خانواده و کوچه و بازار، حق را ادا کردن. ظهور، با یک قیامِ بزرگ شروع نمی‌شود؛ با پس‌دادنِ پولِ اضافهٔ بقال، یا پرهیز از تبعیض در برخورد با فرزندان شروع می‌شود.

۳. امیدِ فعال: نه آن نشستنِ صرف که بگوییم «خودش می‌آید و درست می‌کند»، بلکه آن امیدی که تو را به «آزمونِ سختِ میدان» می‌کشاند. به قول معروف، اگر برای آمدنش، خودت را به قلهٔ بلندی برسانی، او خودش آن قله را خواهد دید.

اگر «علتِ غیبت» را فهمیده‌ای که ما به جای عمل، بهانه آوردیم، حالا «رمزِ ظهور» را هم داری: تبدیلِ همان بهانه‌ها به پله‌هایِ ترقی.

سوال اینجاست: از فردا، کدام یک از عادت‌های روزمره‌ات را تغییر می‌دهی تا بخشی از این رمزگشایی باشی؟